LUIS HEEFT ZIJN ZUSJE TERUG!!

 
 

BLOG



The Judge

 

Zoals gebruikelijk scheen de zon en we zaten met zijn allen mooi aangekleed eindelijk in de rechtszaal. Het moment is daar en Hennesy gaat het kadootje aan de rechter geven. Hij is vrolijk en bedankt haar en pakt het uit. Hennesy kijkt giechelend richting Luis. Die kan bijna zijn lachen niet houden. De rechter stopt een dropje in zijn mond en bijna meteen veranderd zijn gezicht. Zijn linkeroog springt vol met vocht en hij knijpt hem dicht terwijl zijn mondhoeken naar achter wellen. Hennesy begint hard te lachen. “HiHi..caramellos salado!!” roept ze keihard door de rechtszaal en ze wijst respectloos naar de rechter. De rechter staat boos op. Hij pakt zijn hamer en begint te rammen op de dropjes en de stroopwafels! Hennesy gilt en rent terug naar ons. De rechter ramt door en door en alles vliegt in het rond.

Ik hoor “Pappa!Pappa!”...het was Hennesy die hard op de deur stond te bonken. Martha had gevraagd waar we bleven...het is bijna zeven uur! We moeten weg. Dit geloof je toch niet. De belangrijkste dag van het hele proces...en uitgerekend die dag moeten we ons verslapen!

Gelukkig hadden we alles klaar gelegd en binnen tien minuten zaten we in de auto onderweg naar Jinotepe. Het stadje waar wij de adoptieuitspraak zouden bijwonen. Wij waren...dankzij Martha, ruim op tijd, want de rechter kwam om negen uur pas binnen en de eerste rechtszaak begon om half tien. Vijf over tien waren wij aan de beurt. Hennesy was op van de zenuwen en liet Kyung niet meer los. Het riedeltje werd afgespeeld. Iedereen is aanwezig en de procereur generaal heeft aangegeven de adoptie goed te keuren. Luis zit naast me en vraagt de hele tijd aan me...”wat zeggen ze wat zeggen ze”. Hennesy moest op een gegeven moment de vragen van de rechter beantwoorden. Ze wist dat dit moment zou komen maar sloeg op dat moment vervolgens helemaal dicht. Arm kind. Ze durfde niks meer. Met moeite kwam er “Si” of “No” uit. De procereur generaal kwam met het sublieme idee om dan Luis maar eens te vragen hoe het ging allemaal. Na een lange uitgewijde en vertaalde vraag van de rechter was het antwoord. “...Goed”. Er werd gelachen in de rechtszaal. Zelfs door de rechter. En na nog een paar vragen was het duidelijk dat Kyung en ik het kennelijk wel aardig deden als ouders. Over naar de speeches. Na hun speeches heb ik gezegd dat wij ook heel blij waren met hun beslissing om ons te bellen om Hennesy in ons gezin op te nemen. (ik heb voor de zekerheid maar even niet gezegd dat we daar maar een idiote tien uur voor hadden, om die beslissing te maken.) ...Ik zei verder, dat we trots zijn op onze dochter omdat het toch niet niks is om dit proces door te moeten maken. Dat we haar leuk, humorvol en intelligent vinden en dat we haar een goed leven kunnen bieden bij ons in Nederland en dat als ze later terug wil naar Nicaragua wij haar zullen helpen...totzover viel mijn verhaaltje in goede aarde...ik ging verder met het feit dat wij ook heeel trots zijn op onze zoon die toch al vrij snel hier terug was en een moeilijke en verwarrende tijd heeft doorgemaakt..de rechter begon een beetje ”jajajajaja” te doen...TOEN moest ik mij ECHT even inhouden en bedacht me ”hij weet het dus wel...de eikel”. Ik slikte een paar keer en vervolgde het verhaal met dat wij dus trots waren op zijn sterke karakter en blij waren dat Luis zich vanaf nu nooit meer zorgen hoefde te maken over zijn kleine zusje. En dat we de kinderen allebei een goed leven zullen bieden. Prima...zegje gezegd. We konden de rechtszaal verlaten....ik drukte Hennesy het cadeautje voor de rechter in handen..en die dappere meid ging het hem brengen. De rechter was er blij mee en gaf haar een knuffel. Ik geloof dat hij ook onze kant opkeek om ons te bedanken. Maar Kyung en ik liepen door. Het enige wat er nog nu moest gebeuren was het uittypen en uitprinten van de documenten. Door een stroomstoring kon dat niet afgemaakt worden en de rechter had het trouwens ook te druk om het vandaag nog te ondertekenen. Dus...ook al zijn we officieel de gelukkige ouders van Luis en nu ook Hennesy. Maandag hebben we de rechter nog even nodig om te tekenen. Ik hoop dat ons cadeautje niet “backfired”. 



Zoute Caramelletjes


Dinsdag 4 augustus. Eindelijk beweging. De “consejo” heeft even tijd gevonden om ons dossier te voorzien van een stempel. Na een aantal eerdere beloftes te hebben verschoven gaat het dus nu rollen allemaal. Met dank aan de rechter die alles voornamelijk alleen maar tegengehouden heeft al die tijd. Hennessy moest dan ook lachen toen we het er over hadden om de rechter als dank straks een grote zak zoute drop te geven. Best knap dat ze het allemaal al kan volgen in het Nederlands. Ze wist feilloos waar we het over hadden! :HiHi...caramelos salado (zoute caramelletjes)...sisi..!” riep ze enthousiast. Kennelijk zag ze het gezicht van de rechter al voor zich, na haar eigen ervaring met zoute drop..en volgens mij heeft ze er nu al schik in, om na de rechtszitting de “nederlandse delicatesse” aan de zure man te overhandigen. Ook ik kan niet wachten eerlijk gezegd! Wat een idioot. Alles en iedereen heeft hier totaal begrip voor de situaties die zich hier afspelen. Behalve meneer de rechter. Hij heeft de dingen al een aantal keren voor zich uitgeschoven.. Maar goed...hij is wel de rechter. En we moeten het er mee doen. Ik kan vooralsnog alleen maar een speech voorbereiden met een volledig beleefde, britse sneer, waarvan je later pas denkt..bedoelde hij nou?... en onze kinderen mogen hem voeden met zoute drop en inferieure stroopwafels van de plaatselijke supermarkt. Want jaja... ze verkopen hier stroopwafels met zelfs een molentje op het pakje..maar ze zijn echt niet te vreten! Ook die stroopwafels krijgt de beste man al “afschijt” kado. En we hopen dat hij er na het eten ervan nog een hele tijd last van heeft. Door er zo over te praten met de kinderen kunnen we nog een beetje plezier halen uit onze wachttijd hier. Het was wel een geschenk dat we de afgelopen drie weken twee families op de Rancho hadden met al eerder geadopteerde kinderen en zusjes daarvan die hier op vakantie waren. Allemaal ongeveer dezelfde leeftijd. En dat pakte geweldig uit. Ze renden en speelden over het terrein. De boomhut werd uitgewoond en er werd gezwommen en gelachen... Wij hadden het gezellig met de ouders en de kinderen met elkaar... Maar ondertussen is iedereen weer weg en valt het met name Luis heel erg zwaar om hier nog te zijn. Door de rechter zijn egocentrische laksheid komt het er wel op neer dat ons leven in Nederland op zijn kop komt te staan en wij met onze handen gebonden, nog meer beroep op mensen moeten doen als dat we al deden. Dat vind ik eigenlijk het zwaarste op dit moment. Luis heeft al veel gemist en gaat dus nog meer missen en andere mensen moeten invallen en overnemen wat wij hadden moeten doen, omdat wij oprecht in de veronderstelling waren nu al terug te zullen zijn.

We hebben niet helemaal stilgezeten. Kyung heeft haar fameuze sushi al een keer gemaakt en ik heb wat getimmerd hier en daar en een filmpje gemaakt voor een prachtige instelling die hier alles doet voor kinderen met kanker. Het heeft mij erg aangegrepen om die kinderen in het opvanghuis te zien. Ze hebben allemaal wat. Rolstoelen, kale hoofden missende ledematen ...maar allemaal even vrolijk en blij! Ongeloofelijk...zoek maar eens op “friends of conanca” en je ziet de site van de instelling die zorg draagt over de enorme aantallen kinderen met kanker die hier in Nicaragua in de doofpot worden gestopt, omdat de regering niet goed voor de dag komt als blijkt dat het zoveel voorkomt hier. Ik ging dus samen met de zus van Martha, die mij gevraagd had hiervoor, een dagje op pad met mijn camera, een geleende microfoon en een wit laken, om interviews op te nemen in een ziekenhuis.

Het was best een spannende dag eigenlijk. En ook leuk om weer even het gevoel te hebben weer aan het werk te zijn. Aangekomen in de hal van het ziekenhuis stond ik met statief en mijn Camera de vele fotos van Chavez en Sandino te bewonderen. Mede daardoor begreep ik meteen al waarom wij niet echt welkom waren en inderdaad...de dokter die we zouden interviewen was vandaag ineens toch niet aanwezig. We gingen dus maar door naar het kantoor van “Conanca” en daar werden we openhartig ontvangen door de directrice en dochter van de oprichter. Haar zusje was op 8 jarige leeftijd aan kinderkanker overleden en zij en haar familie hebben de stichting opgericht en groot gemaakt. Aan de muur hing een foto van haar zusje. En ze liet foto’s zien van haar eigen kind..en niet gelogen. Haar dochter leek als twee druppels water op de foto van haar zusje aan de muur. Ik kreeg er kippevel van.

Na het interview met de oprichtster vroeg ze ons of wij ook de kinderen wilde filmen. Ja...natuurlijk. Weer gingen we op weg naar het zelfde ziekenhuis. Dit keer kwamen we onder haar begeleiding wel het ziekenhuis in. Het was een andere vleugel waar de kinderen die ziek zijn verblijven tijdens hun behandeling. Nogmaals...Ongeloofelijk om te zien hoe vrolijk die kids allemaal waren, al waren ze echt ziek van de behandeling. Kale koppies en missende ledematen...maar ze lachten allemaal en vonden het natuurlijk prachtig dat ik een grote zak met snoep bij me had. De zusters deelde het uit en de kinderen genoten ervan en maakte grapjes. Ik heb daar aangrijpende beelden gedraaid en zal er een filmpje voor Conanca van maken als promotie. Die dag heeft mij behoorlijk aangegrepen mag ik wel zeggen. Luis heeft later na mijn verhaal zijn gehele voorraad lego gedoneerd. Hij zei zelf al.”ik krijg nog genoeg in mijn leven..”..Hoe cool is dat?

Het lijkt er nu op dat onze terugreis eindelijk in zicht is. Wij gaan vrijdag 14 augustus de rechter zijn “zoute caramelletjes” brengen en als hij dezelfde dag nog de papieren meegeeft ( “fat chance” natuurlijk na het eten van zoute drop, maar dat pleziertje ga ik de kinderen niet ontnemen.) hebben we kans om iets eerder af te reizen naar Costa Rica...een kleine kans. Want we moeten eerst nog haar paspoort aanvragen en meteen bij de ambassade van Costa Rica een inreisvisum halen voor de kinderen, want die zijn officieel nog Nicaraguaans. En als Nica heb je een inreisvisum nodig. Dat word nog spannend want we hebben geen afspraak bij die ambassade kunnen krijgen en moeten net als de driehonderd andere mensen in de rij gaan staan. Dat zou wel eens het volgende struikelblok kunnen worden. Hoe dan ook moet het ons lukken om snel in Costa Rica te zijn voor de aanvraag van het Nederlandse visum. Want ook daar moeten we weer een aantal dagen op wachten.

Afhankelijk daarvan is onze uiteindelijke terugreisdatum. Ik zal zelf uiterlijk de 30ste terug zijn in Nederland en dan moet Kyung met de kinderen de laatste dagen uitzitten in een veilig hotel. Dan hoeft ze alleen nog maar het visum op te halen en op het vliegtuig te stappen. Hopelijk zal het niet nodig zijn...daar gaan we in ieder geval alles voor in het werk stellen! Tot nu toe is alles echter niet voor niks. Die twee zijn aan elkaar gewend en Hennesy heeft nu al minder nare trucjes en een veel zachtere blik in haar ogen. Ook kwam ze zelf ineens met het idee om haar oorbelletjes aan de animatiedame van Casa España te geven. Heerlijk dat soort dingen. Het betekent dat ze naar ons luistert en steeds meer zichzelf durft te zijn. Kyung en ik zijn verbaasd over hoe snel dat gaat. Hennesy heeft nu net als wij erg veel zin om naar Nederland te gaan en daar een nieuw leven te beginnen. De advocate die haar laatst ging ondervragen vroeg aan haar of wij goed voor haar zorgden. Zij begreep het verkeerd en dacht dat er gevraagd werd of wij haar sloegen en ze antwoordde: “Neee,nee...slaan doen mijn nieuwe ouders noooooit,ze houden juist van me....en ik van hun.”....Hoe zwaar de laatste loodjes ook zijn, volgens mij doen wij het hier, op de rechter na, allemaal nog niet zo slecht... 



De slipper...


Ook Hennesy had mee kunnen doen aan de zwemwedstrijd bij Casa España. Maar ja... ze wilde niet. En nu heeft haar broer twee medailles! Eén van zilver en één van goud. En hij is er, terecht, apetrots op. Dat was even slikken voor onze jongste “telg”. Want alle aandacht ging naar Luis en toen we vroegen of ze ook niet een beetje trots was op haar broer, keek ze alsof ze voor het eerst in haar leven in een zure appel had gebeten en gaf een antwoord wat niet paste bij haar gezichtsuitdrukking. Een tijdje terug hadden we bij Casa España Luis zijn “oude” zwemleraar ontmoet. Hij herkende Luis natuurlijk en vroeg honderduit. We hebben dus “for old times sake” nog een zwemles bij hem geboekt en toen vertelde “el profesor” dat er 28 juni een grote zwemcompetitie zou plaatsvinden bij Casa España. Luis werd de volgende weken klaargestoomd..en het betaalde zich terug! Want ongeloofelijk! Hij ging als een speer! De eerste run was de schoolslag...hij deed zijn best en naar later bleek, spaarde hij zijn krachten voor de terugweg. Alleen..die was niet nodig. Eén baan en aftikken! Shit pappa...ik dacht dat ik nog terug moest. Geeft niks. De volgende run is de borstcrawl en die kan je als geen ander! Dat bleek niet gelogen. Ik stond aan de zijkant van het zwembad en filmde zijwaarts zijn baan. Ik moest letterlijk sneller gaan lopen en moest zelfs de camera zijwaarts bewegen om hem bij te houden. Hij was een ongeloofelijke 4 seconden eerder dan de rest! Echt geweldig! Hennesy stond erbij en vond het maar niks allemaal. En dat is niet omdat ze niet gek is op haar broer. Want wij hebben zo ondertussen wel door dat het bij haar meer een houding is en onzekerheid over alles. Logisch als je de hele dag dat Nederlandse gebrabbel om je heen hoort en je niet kunt ontcijferen of je nou iets goed of iets fout doet. Luis doet in haar ogen voor ons alles goed. Toch is dat niet helemaal waar maar ze hoort en verstaat het niet als we Luis ook op dingen terecht wijzen. Dus die dag...was voor Hennesy geen goede dag. Andere dagen weer wel. Zo heeft ze genoten van het bezoek van Shirley en Conchita. Zij waren hier bij ons op de Rancho op vakantie. Shirley en haar man Marco hebben vorig jaar gelijk met ons hier gezeten om Conchita te adopteren. Conchita is nu twee jaar en super schattig. Ook die kleine brabbelt nederlands. Dingen als wanneer ze met haar kleine vingertjes rozijntjes uit dat kleine rode doosje peutert en de hond “poponjo” haar richting uit ziet lopen, de opmerking plaatst “niet aan de rozijntjes zitten he”. Goed..die orde van schattigheid dus. En Hennesy ondergaat het allemaal. Iedereen praat Nederlands..iedereen vind iedereen schattig. Behalve mij! Ze stort zich dan ook overal tussen. Zingt en danst op de verkeerde momenten en vraagt op alle fronten aandacht. Luis wil dan nog wel eens zeggen.”niet op letten hoor”..maar nog geen jaar geleden deed hij precies hetzelfde. Het is moeilijk voor haar maar ze gedraagt zich kranig. Onze zorg was eerst dat ze misschien niet leuk tegen Conchita zou zijn maar na een tijdje bleek het duidelijk dat ze nooit haar eigen frustratie zou botvieren op zo een klein meisje. Op haar broer wel. Die moet het af en toe ontgelden. Dan doet hij zijn beklag bij ons en kan er dan weer mee leven.

Samen met Shirley hebben we eindelijk een paar andere dingen ondernomen dan zwemmen bij Casa España. Zo zijn we bijvoorbeeld richting strand geweest. en wat heeft Hennesy daarvan genoten. We kunnen met zekerheid zeggen dat ze de zee nog nooit had gezien. Een blos op de wangen en rennen over het strand. Geweldig verhaal op die dag was dat ze een slipper vonden. Een mooie slipper. Maar aan een slipper heb je niet veel. Toch lag de slipper gedurende de gehele dag naast de schelpen op tafel. Tegen het einde van de dag kwam Hennesy vol enthousiasme aan rennen met de tweede slipper. Fantastisch! Hoe groot is die kans. Maar het werd nog gekker. Luis ging de eerste slipper nog even afspoelen en werd verrast door een hoge golf. Slipper weg! Nu hadden we er weer één. Luis en Hennesy gingen toch nog op zoek. Verloren kans dachten wij. Maar nee hoor. Twintig meter verderop was de slipper weer aangespoeld en ze kwamen weer enthousiast aangerend met de verloren slipper. Nog een keer afspoelen en geloof het of niet. Nu raakte Luis zijn eigen slipper kwijt! Doordat hij die nog net voor de tweede golf kon redden verloor hij wéér de gevonden slipper! Hennesy rende naar de plek waar de gekke slipper al twee keer was gevonden en ja hoor...na drie golven spoelde hij aan! Drie keer is scheepsrecht. Er werd vanaf nu helemaal niks meer afgespoeld en we gingen naar huis. Martha draagt de mooie slippers nu met trots. Een paar slippers met een verhaal.

Ook hebben we later nog een trip naar de stad Granada gedaan. Een mooie stad met oude koloniale huizen en kerken. Hoewel er van de oudste huizen niet veel meer staan, omdat kennelijk in 1855 ene William Walker daar heeft huisgehouden. Tijdens een tour met paard en wagen vertelde onze gids, uitgerust met goudomringde voortanden waar Sergio Leone zeker een close-up van had gemaakt, dat deze William Walker de stad Granada had platgebrand en daarna zichzelf had uitgeroepen tot president. Ik had nog nooit van hem gehoord maar als je William Walker opzoekt op wikipedia, staat er “avonturier/filibuster” achter zijn naam. Nogal geromantiseerd als je leest wat die gast allemaal op zijn kerfstok had. Verder hebben we nog niet veel ondernomen. Het kan ook niet echt. We kunnen het grootste gedeelte van Managua niet zien omdat er altijd een kans is iemand uit hun verleden tegen het lijf te lopen en we moeten scherp op de centen letten. Zeker nu we gehoord hebben dat de langverwachte bijeenkomst van de “Consejo” (raad) die beslist over ons verdere procedure, pas eind juli bij elkaar komt. Teleurstellend nieuws mag ik wel zeggen als je weet dat we al vanaf het begin hebben aangegeven dat het met name voor Luis erg verwarrend en confronterend is allemaal. We hadden beter niks kunnen zeggen, want het lijkt erop dat we hier nu zelfs langer zullen zitten dan de vorige keer. Hennesy vraagt zo nu en dan wanneer we dan naar Nederland gaan. Maar vooralsnog heeft ze het steeds meer naar haar zin met ons en haar broer en omdat ze Nederland nog niet kent vind ze het eigenlijk wel best zo. We hebben voor haar op de markt in Masaya voor 190 Córdoba (€6,30) een make-up doos gekocht, inferieur van kwaliteit zoals alles hier, maar wel ééntje waarbij er 5 laatjes opengaan als je de deksel open doet. En ze loopt hier vol trots over de Rancho iedereen op te maken die daar aan toegeeft. Ik heb het zelf nog niet aangedurfd.... maar misschien laat ik me wel opmaken als we uiteindelijk naar de rechter gaan en vertel ik hem in de verplichte speech, dat HIJ mij dit heeft aangedaan, omdat we hier zo lang moesten wachten. 


de inferieure make-up doos


Patricia....onze dappere buurvrouw


 



Sorry mijn naam is...

  

Luis zat met zijn volle bos natte haren voorin naast de bestuurder van de caponera (tuktuk) toen we terug naar huis reden vanaf het zwembad. Hij zei geruststellend tegen ons, en ook een beetje tegen zichzelf, “weet je pappa, mamma...mijn zusje is dan wel irritant..maar ik ben zoooh blij dat ze nu bij ons is..en ik hou echt superveel van haar!”.

Hoe geweldig hartverwarmend is dat! Ik moest daar toch bijna even een traantje wegpinken. Wij zijn met onze donatiesite een aantal dagen geleden de 17.000 euro ruim gepasseerd. Werkelijk ongeloofelijk!! Hoeveel mensen ons, of eigenlijk Luis en zijn zusje, een warm hart toedragen en deze reis mogelijk hebben gemaakt. Het liefst zou ik iedereen met naam en toenaam noemen en dat zal ik aan het einde van de rit zeker doen. Maar ik noem er nu toch alvast eentje. En dat is Douglas. Douglas is zelf geadopteerd uit Nicaragua en woont al geruime tijd in Nederland. Hij heeft in het begin van ons avontuur 22 euro van zijn rapportgeld op onze rekening gestort om te helpen. Heel bijzonder vonden wij dat. Nou Douglas...mede dankzij jou heeft Luis nu eindelijk zijn zusje terug! En ook al kan Hennesy inderdaad behoorlijk irritant zijn. Luis is blij..en zolangzamerhand. Hennesy ook. Want ze begint nu geinteresseerd te raken in onze ingewikkelde Nederlandse taal en vraagt sinds kort wanneer we nou eens naar Nederland gaan. Helaas kunnen we daar geen goed antwoord op geven omdat we dat zelf niet weten. De procedure zit zo goed als vast. De rechter is ineens onverwacht op vakantie. De directrice van het ministerie van Familia heeft het druk...en bij ons word de druk steeds hoger! Luis heeft het erg zwaar. School overdag word steed lastiger om zich op te concentreren en laat staan, de noodzaak ervan in te zien. Zijn Spaans en Nederlands beginnen door elkaar te vloeien. Er zijn veel herinneringen die terug komen, goede en slechte. En ondertussen is er ook nog een zusje die alle aandacht opeist! Het is tijd om terug naar huis te gaan maar het moet eigenlijk nog beginnen. De psychologe is wel al een keer langsgeweest. Maar er is nog steeds geen duidelijkheid over het verdere verloop van de procedure.

Er is in de tussentijd van ons laatste Blog natuurlijk behoorlijk wat gebeurd. Een aantal dingen hebben niet met ons te maken maar hebben wel een enorme impact gemaakt op ons verblijf hier. Ondanks dat accepteren wij noodgedwongen de gang van zaken en doen ons best de tijd hier goed te benutten. Luis en Hennesy zijn hier bijvoorbeeld naar een Nederlandse school geweest. Normaal elke woensdag maar het werd hier nu net zomervakantie. Dus ze konden nog twee woensdagen meedoen. Met name Hennesy had er heel veel zin in. Joepie! Naar school! Ze had al haar spullejes al klaargelegd en vond het veel minder spannend om door ons drie uur te worden achtergelaten bij Juf Marloes dan Luis. Wij zaten ineens drie uur zonder kids ergens op een terrasje. Dat was vreemd en ontspannend tegelijk. Heel gek als je een aantal weken full on bezig bent met twee strijdende kinderen en ineens is er...rust. We hebben dan ook bijna geen woord tegen elkaar gezegd. Niet om dat we ruzie hadden maar gewoon om even van die stilte te genieten.

Met onze dochter hebben we wel behoorlijk wat te stellen. Ze is lief maar heeft nog steeds, aangeleerd of niet, de neiging tot liegen en bedriegen. Bijvoorbeeld: Ze komt binnen en zegt glashard “Luis heeft geen zin om met mij te spelen.” Als we verhaal halen bij haar broertje blijkt het verhaal toch anders en is zij diegene die verstek liet gaan. En dus verliest ze ook deze strijd en moeten wij dat weer in de kiem smoren. Nou was dit niet echt ernstig te noemen maar zo zijn er al een aantal andere voorvalletjes die dat wel waren. En al glijdt alle commentaar van haar af, als water op de veren van een watervogel. Wij moeten dit blijven aanpakken en blijven bespreken en blijven uitleggen om uiteindelijk ergens een gaatje in het verendek te vinden. Vandaag lukte dat een beetje omdat ze na een tijdje verplicht nadenken inderdaad tot de conclusie kwam dat het vals was om te proberen ons boos te krijgen op Luis. Voor het eerst kwam ze na een uur, dat wel, uit zichzelf haar excuses aanbieden aan haar broertje en aan ons.

Ondanks dit voorval,gaat het nu stukken beter als in het begin.

Broer en zus spelen steeds leuker met elkaar. Er worden hier per dag zo’n 321 mango’s uit de boom gehaald. En de boomhut word eindelijk benut. Hennesy loopt hier, met haar altijd te hoog opgetrokken broekie, vrolijk over het terrein en Luis gaat haar voor, gewapend met een lange stok en zijn zakmes voor “mango-catching”. Luis gaat in onze ogen sowieso in alles voorop. Zo vertelde hij ons bijvoorbeeld over hoe hij het vorig jaar zelf in het begin ervaarde, om na te denken over dingen en daarna ongedwongen sorry tegen ons te zeggen. Hij vergelijkte het met “springen over een stoel”..je komt een stoel tegen die in de weg staat, waar je overheen moet springen als het lastig word. Maar je kunt er ook op gaan zitten, wat natuurlijk makkelijker is dan eroverheen springen. Het een gekke vergelijking maar wij snapte wel wat hij bedoelde.. en hoe tof is het, dat je als 8 jarig ventje al dat soort vergelijkingen kan maken?

Zijn zusje is vandaag voor het eerst, met een beetje hulp van haar broer, over de stoel gesprongen...dwars door een klein gaatje in het verendek. 





Nicaragua


In de met de verkeerde kleur tl verlichte wasruimte sta ik, eerlijk gezegd minder vaak dan Kyung, de was in de droger te doen. Elk klein kledingstuk, male or female, zit nog steeds onder de mango-vlekken. Mijn vader vroeg mij laatst. “Wat vind je leuk aan Nicaragua..behalve je kinderen natuurlijk”. Ik heb wel een antwoord gegeven. Maar niet zo uitgebreid als ik hier nu ga opschrijven.

Laten we dus inderdaad maar beginnen met het al het fruit wat je hier het gehele jaar door, werkelijk overal, van de bomen kan plukken. De lieve behulpzame mensen. De amerikaanse schoolbussen uit de jaren tachtig, die allemaal een geweldige metamorfose hebben ondergaan en ook nog steeds allemaal, soort van, rijden. De verkeers situaties, die je op de A2 gevaarlijk zou noemen maar hier gewoon de normaalste zaak van de wereld zijn. Het feit dat, hoe arm mensen ook zijn, er altijd wel een manier gevonden word om het huis in een mooie kleur te schilderen. De slanke paspoppen die naast de winkels staan en nooit hetzelfde figuur hebben als de dames die hier leven. De daardoor veelal strakke kleding laat dan ook bij de vrouwen alles zien en er is geen vrouw die zich er ongelukkig bij voelt! Wat het eigenlijk heel aantrekkelijk maakt. De heren dragen hun kleding dan weer anders. Meestal word het t-shirt van onderaf naar de borst toegeklapt zodat ze hun buik lekker kunnen luchten. Wat het eigenlijk weer heel onaantrekkelijk maakt. Onder de gigantische reclameborden, waar dingen aangeprijst worden die in Nederland al best prijzig zijn, staan mensen het fruit te verkopen dat, als ik zou willen, zelf van de bomen kan plukken. Het verschil tussen arm en rijk is hier ongeloofelijk groot. Ondanks dat laatste, vind ik het geboorteland van onze kinderen echt geweldig en zou het graag nog beter leren kennen. Helaas is het voor ons lastig om ons rond te bewegen in Managua en omstreken, omdat wij mensen uit hun verleden kunnen tegen komen. Alles wat we ondernemen moeten we met een taxi of caponera (tuktuk) doen..en daardoor kost alles geld.

Hennesy moest vandaag bloed laten afnemen. We gingen onderweg met onze chauffeur,die ook voor ons kan vertalen, en aangezien hij 70 dollar per dag kost, maakten we er na het vervelende stukje ook meteen een leuke dag van. We gingen naar Masaya, een stad dichtbij Managua, om voor haar een mooi tasje en voor Luis een zakmes te kopen. Het bloed prikken verliep wondelijk soepel. Ze gaf geen kik en was ook niet echt bang. Wij hadden onze hakken al in het zand gezet, vanwege de ervaring met Luis vorig jaar. Maar na enkele minuten konden we al weer ontspannen. Het klusje was geklaard en we gingen “shoppen.” Eerst een mooi tasje voor Hennesy...en daarna een zakmes voor Luis. Allebei geweldig gelukkig met hun kadootje gingen we weer naar huis. Ik heb de dag nog even volgemaakt met hout kopen voor mijn “tafel” project en daarna zat ook deze dag er weer op.  Het lijkt erop dat we ons nu steeds meer als gewoon gezin kunnen bewegen. De kids hebben wel nog eens onenigheid en jaloezie..maar het is handelbaarder geworden. Dit niet in de laatste plaats, omdat wij Hennesy echt even hebben laten voelen, zonder te slaan natuurlijk,dat liegen en niet luisteren niet gewaardeerd word door ons. Geslagen worden is overigens iets wat ze kennelijk wel kent. Want toen ik vorige week s’ochtends , pratend tegen Luis, mijn riem door de broek heen haalde, vroeg ze aan haar broer. “Worden we nu geslagen?” Waarop Luis meteen antwoordde: “Slaan?..nee hoor, niks aan de hand.. slaan doen ze niet.. Als er iets is...worden ze alleen maar boos en moet je gaan nadenken”

Hennesy weet nu ook dat ze moet leren na te denken over wat ze wel mag en wat ze niet mag. En dan voornamelijk..waarom wel? en waarom niet?

De eerste weken waren pittig, maar het betaald zich langzaam terug.

Ik zet de droger aan en ren door een tropische regenbui naar het appartement. De kinderen slapen... Another day, another dollar. 

 

 

 

 




Benny Hill   

 

 


Luis werd s’ochtends wakker met een onheimelijk gevoel. Zijn zusje zit op haar bed en kijkt hem lachend aan. Er is iets wat ze op haar kerfstok heeft ...maar wat? Dan ziet hij het. De nagels van zijn rechterhand zijn bewerkt met de zilveren glitternagellak, die zij vorige week van Kyung heeft gekregen. De dag is begonnen. Het is nu gelukkig zover, dat hij er om kan lachen, ook al is het nog steeds heel vroeg. Luis heeft er langzaam maar zeker vertrouwen in gekegen dat zijn zusje niet hier is om alle aandacht op te eisen maar ook iets toevoegd in ons gezin. Humor en timing is iets wat ook onze kleine meid is meegegeven. Alleen moet ze het nog leren doseren. Net als Luis toen. Amazing! Als je ze nu achter elkaar aan ziet rennen, kun je zien dat ze echt familie zijn. Dan zie je de genen. Dat loopje hebben ze niet van mij of Kyung. Als ze beginnen te rennen trekken ze allebei hun nekkie in en de armpjes bewegen gebogen ,net als popeye de sailorman, langs hun lichaam. Zet er het muziekje van “Benny Hill” onder en je snapt wat ik bedoel. Diegene, en dat zijn er ondertussen helaas wel een aantal denk ik, die “Benny Hill” niet kennen moeten het zoals een jong persoon betaamt maar even googelen. Het heeft even geduurt. Maar na onze noodgedwongen beslissing om Luis en Hennesy geforceerd de deur uit te sturen om met elkaar te spelen heeft zijn vruchten afgeworpen. We waren het even zat. We zijn hier om zijn zusje op te halen...en het is constant strijd?? Het zal psychologisch gezien best allemaal kloppen maar tjeeezus. Ga!..speel met je zusje!..speel met je broertje! En laat ons er even buiten ja! Get a grip!... En wonderlijk maar waar. Ze deden het.

Ze gaan tegenwoordig met elkaar op pad en dan zie je ze dus echt zeker een uur niet. Heerlijk! Even geen Pappa dit of Mamma dat...oke. Na een uur ga je toch zelf even kijken. Met andere woorden. Het gaat de goede kant op. We moeten nog steeds ingrijpen als de kleine madam haar ,aangeleerde, stiekeme dingen doet, of gaat klikken over haar broer. Maar al met al krijgen we het, niet zonder slag of stoot maar toch, wel voor elkaar om ze allebei veilig te laten voelen. Hij natuurlijk iets eerder dan zij. Maar dat is belangrijk in onze ogen. Want als Luis zich minder opgelaten voelt geeft hij ons de ruimte om het haar weer een beetje makkelijker te maken. Vandaag lag ik bij hem voor het slapen gaan. En tot voor kort hadden we dan altijd een behoorlijk beladen gesprek. Nu vroeg hij mij “Pappa..wie heeft de hamer van Thor eigenlijk gemaakt?...en hoe komt het dat  Iron-man zo’n ding in zijn borst heeft?” Behalve dat dit soort vragen koren op mijn molen zijn en het geweldig is dat hij hier weer over nadenkt, denk ik bij mezelf...Hopelijk zal onze dochter binnenkort ook dat soort vragen hebben. 


My First Selfie!


 





Een tafeltje                                                        

 

Het klinkt gek. Maar ik heb eindelijk weer eens tijd om een beetje te bloggen. De afgelopen dagen zijn weer intens geweest. Zo kregen we te horen dat “de verlatenverklaring” waar we op wachten voordat we door de raad kunnen, toch nog op zich laat wachten. Geen fijn nieuws omdat dat betekend dat we hier dus niet snel weg zijn. Er is ons beloofd dat ze de rechter over zullen halen, toch naar de mogelijkheden te kijken. Maar vooralsnog werkt hij niet mee. "Here's Nicaragua for ya.."

In ieder geval zit ik nu wel aan onze nieuwe zelfgemaakte tafel. Als we dan langer moeten blijven...dan in ieder geval wel, met een goede tafel. Ik kwam erachter dat onze kersverse dochter het leuk vind om te timmeren. Ze is een goede hulp. Schuren, schroeven en spijkeren. Heel gezellig!

Het slapen ging weer met ups en downs. Hun bedden bij elkaar schuiven heeft enigszins gewerkt. Maar, alle begin is moeilijk. Zo ook deze opstelling. Hennesy kroop inderdaad steeds dichter tegen Luis aan. Zo dicht zelfs, dat Luis tot drie keer toe uit zijn bed kukelde. Waarop ze allebei weer wakker werden en Hennesy meteen aan haar broer vroeg of het al zeven uur was. “Nee...laat me slapen Hennesy.” Arme Luis. Hij heeft het echt het zwaarst van ons allemaal!

Hij mist Nederland,zijn familie en vrienden, kan nog niet goed comminuceren met zijn zusje, omdat zijn Spaans nog niet terug is en levert de gehele dag strijd tegen het aandachtsverlies. Wij hadden onze slaapkamer deur afgesloten en geen van de twee kon bij ons naar binnen, al hadden we met Luis een code afgesproken voor als het echt te dol werd. Van die code kwam het niet. Om 4:38 werd ik genoodzaakt om onze slaapkamer te verlaten omdat er onenigheid was in die andere. We hadden haar al een aantal keer, ook met hulp van Martha uitgelegd dat ze echt eens, één nacht, iedereen moest laten slapen. En ja hoor..ze begreep het en dat zou ze doen. Maar op mijn tandvlees moest ik toch weer om 4:38 naar de andere kant. Ik zwiepte de deur open en haalde de kibbelende eendjes uit elkaar. Ik draaide me om naar de kleine señorita en zei. “Tu!...dormir! Ahorita...” Haar ogen werden zo groot als schoteltjes en ze floepte terug haar bed in. Luis brabbelde met wallen onder zijn ogen ”Pappa...ik wil gewoon slapen..”. Arme jongen. Hij zat er echt doorheen en was ook nog eens een beetje verkouden. En de kleine meid is natuurlijk ook gewoon vreselijk van slag. Morgen zetten we een tafeltje voor haar neer met tekenspulletjes en dan zeggen we haar dat ze Luis niet wakker moet maken maar gewoon een beetje kan gaan tekenen en knutselen. Dat doet ze namelijk erg graag. Ze is gek op kleurboekjes en waterverf, al heeft ze de neiging om dan alles te verven wat letterlijk “buiten het boekje” is. Zoals met edding de raamkozijnen en haar handen en benen volkladderen. Dat zijn nou weer dingen waar we niet boos over worden. Ik denk dat als ze straks Annie M.G.Smidt's "Floddertje" verstaat, zij helemaal in haar nopjes is. Ze is gewoon,net als Luis toen, de hele dag, en nacht, bezig om alles en iedereen te testen.

Hennesy is nog steeds vrij snel klaar met dvd kijken, alhoewel het nu, tijdens de schooltijd van Luis steeds verleidelijker word om de ipad in beslag te nemen en net als Luis “Power Rangers” te gaan kijken. Ook s'avonds voor het slapen kijkt ze nog even samen met haar broertje naar de ultiem slecht gemaakte serie "Power Rangers". Maar daarna leest Kyung haar uit een spaanstalig boekje voor en gaat ze zoetjes slapen...totdat!

 

Het beloofde Tafeltje stond klaar en ze vond het kennelijk een prettig idee om s’nachts iets te hebben, want ze hielp ons vlijtig met de inrichting ervan. Die avond sliep ze als een roosje. En wij allen sliepen als een roosje. Een hele grote bos, welriekende rozen. Precies tot 7 uur. Toen hoorde we de afgesproken code tikken op de deur en kwamen de ducklets binnen om eens even lekker te knuffelen. Ook onze madam knuffelt namelijk tegenwoordig lekker mee!



 





Polly wants a cracker  


Net als vorig jaar zit er op dertig meter afstand van ons appartement, die grote Lorre in dat kleine kooitje. Hij roept nog steeds “DjjoH” wat waarschijnlijk “ik” betekent. En ”RRRiicooH” wat “Lekker” betekent. Onze oude vriend heeft nu sinds kort ook wat nieuw repertoire. ”Mio No Mio”.

Hennesy praat tegen mij als ik iets tegen Luis zeg. Luis zegt iets als ik naar Hennesy luister. Kyung luistert naar Luis terwijl Hennesy Mama roept. Luis zegt tegen Hennesy dat ze haar mond moet houden terwijl ik iets tegen Kyung zeg. Kyung zegt iets tegen mij maar ik hoor “Pappa?” Kyung hoort Luis niet omdat ze naar mij luisterde. Luis wilt een snoepje en mag dat niet. Hennesy pakt gewoon een snoepje als we even niet kijken en Luis zegt dat dat niet mag. Hennesy klikt over Luis in het Spaans over iets wat hij gedaan zou hebben. Luis is boos op Hennesy omdat hij haar verstaat maar wel reageert in het Nederlands. “echt niet...dat is niet waar hoor” er van uit gaande dat wij echt hebben begrepen waar zij het over heeft ??...naja. Zo dus. En dat de hele dag door.

Tegenwoordig hebben ze bij de supermarkt van die kleine boodschappen wagentjes. Heel leuk. Maar omdat we van alles nou eenmaal niet twee kunnen kopen, is er een hoop “ienemienemutte tien pond grutte..” en Hennesy houdt niet van kaas...maar als je niet uitkijkt. Is ze wel de baas! Luis begint er langzaam op te vertrouwen dat wij zijn zusje niet meteen geloven als ze iets over hem zegt. Maar wij proberen ook Hennesy op haar beurt wel het gevoel te geven dat ze dingen mag zeggen. Alleen als het negatief is, zoals klikken, dan word dat niet beloond met aandacht. Zegt ze iets liefs? Dan wel. En langzaam maar zeker begint het vruchten af te werpen. Ze begint steeds meer dingen te vragen, minder te liegen, minder te klikken. En Luis merkt dat, waardoor er nu steeds meer momenten onstaan dat ze elkaar respecteren en echt met elkaar spelen, omdat ze meer op ons gaan vertrouwen. Ook met eten gaat het nu beter. Ze is denk ik wel een beetje geschrokken want ze laat trots zien dat ze de goeie dingen eet. Dan knijpt ze haar neus dicht zoals Luis heeft voorgedaan en eet het gewoon op. “Mucho orgulloso”..oftewel”heel trots op jou” zeggen we dan. En dan laat ze haar geweldige glimlach zien.

Vanaf dag één was het zo dat Hennesy s’nachts naar ons toe trippelde en naast ons kwam liggen. Wat natuurlijk in principe geweldig is. Die kleine meid die ons nu al zo nodig heeft en nu al affectie zoekt bij ons. Super lief en fantastisch! Alleen.. het werd steeds vroeger en Luis trippelde er natuurlijk altijd enkele minuten later achteraan. Daar lig je dan, met twee geweldig lieve kinderen, samen in een twijfelaartje, te woelen totdat het ochtend is. En dat is hier 5:30! We deden echt al een week lang geen oog dicht en waren om 5 a 6 uur wakker. En hoe schattig ook, wij moesten onszelf in bescherming gaan nemen. “Geen van jullie meer de slaapkamer in, totdat het 7 uur s’ochtends is!” Bijzonder is dat, voordat wij vertrokken naar Nicaragua, Luis nog zijn kamer uitkwam met zijn klok onder zijn arm. “Papa, Mama...deze moet ook mee.” Wij lachten hartelijk. Gekkie...nee lieverd, die gaat niet mee. Toch had hij weer gelijk! We hebben hier gelukkig een klok kunnen regelen en de wijzers en cijfers met verschillende kleuren tape afgeplakt. Kijk Hennesy...als de wijzers zo staan...DAN pas mag je naar ons toe. Oke..ze heeft het begrepen. Maar om 1:00 s’nachts was ze alweer wakker...en daarmee ook haar broer. Hij had dan wel de leiding gekregen over wanneer ze onze kamer in mochten komen maar heeft zelf net zomin geslapen als zijn zusje! Vandaag hebben we de bedden bij elkaar geschoven in hun kamer. Luis vond dat ook een goed idee. Want nu kan Hennesy als ze bang is s’nachts, lekker tegen haar broertje aankruipen. En hoeft hem niet wakker te maken. Wij hopen dat het werkt!

Terwijl ik dit schrijf hoor ik “Pah-pa” en ik kijk door het open raam met hor-net, vanaf het terras de woonkamer in. Daar staat ze, met haar handjes in haar zij:-)...het is 22:33. Ik loop naar binnen, til haar op en leg haar in bed, naast haar broertje. Ze is doodmoe. Misschien is het wel een soort slaapwandelen? Ik aai haar drie keer over het hoofd, ze knippert met haar ogen en is weg. Voor hoelang? Ik weet het niet. Morgen weer een dag. Hopelijk pas om 7 uur!  



Boontje komt om zijn loontje

 

De kleine vogel heeft zijn vleugeltjes gespreid. Het werd de volgende ochtend vrijgelaten en is opgehaald door pappa en mamma. Wij zitten ondertussen met hele andere problemen want,daar was het dan. Onze eerste strijd. Of eigenlijk de tweede, maar daarover straks meer. Nu zit ik vlak na het avondeten met mijn zoon op het terras. Hij speelt minecraft en ik zit te bloggen zolang ik niet afgeleid word door “Pap kijk...dit is veéétt!”

Onze señorita ligt in bed na deze eerste strijd...natuurlijk ging het over...het eten van groenten.

Hennesy is wel consequent moet ik zeggen, want ze eet inderdaad he-le-maal niks dat groen is. En vandaag was ik het even zat! Eet nou gewoon dat ene boontje en dan ben je klaar. Één boontje...dat is het. Maar ineens gaat het dan helemaal niet meer over dat boontje. Het word een serieuze krachtmeting. Ik kijk haar in haar nog rood doorlopen ogen van het zwemmen aan. Haar blik spreekt boekdelen. “Zij zal zelf wel bepalen wat ze eet, dat heeft ze namelijk toch altijd al gedaan? En wie is die gast met die witte wenkbrauwen eigenlijk, die nu net doet alsof hij “Gandalf de grote” is ? Mij krijg je niet gek...”

Zodra ik  gebiedend, het boontje voor haar neus houdt, recht ze haar rug en leunt achterover.

De lucht rondom de eettafel word zwaar.

Mijn witte wenkbrauwen groeien en zakken gevaarlijk naar beneden. Luis herkent dit en pakt snel een boontje..”Kijk Hennesy..het is best oke ..je kunt het eten kijk maar.” Luis eet samen met Kyung een boontje. Ineens breekt ze en kruipt huilend onder tafel. Dikke dikke tranen...die net als de echte eerste strijd, rijkelijk vloeien. Dit ging toen om de zwemles. Ze had de derde dag bij casa españa zwemles gehad en gaf aan het leuk te vinden. Maar de volgende dag wilde ze met geen mogelijkheid, Hennesy wilde gewoon niet! Ze huilde dikke tranen met tuiten en gaf niet op. De goedaardige zwemleraar begreep er net zomin van als wij. Had hij wat fout gedaan? We weten het niet. Het enige wat we weten is dat ze echt niet wilde. Toen hadden Kyung en ik nog het gevoel dat we misschien niet moesten pushen. Nu daarentegen...met dit kleine groene boontje, denken Kyung en ik dat hier toch iets anders aan de hand is. Het heet manipulatie en die strijd..die gaat ze verliezen!

Dit soort momenten zijn al lastig genoeg als je een kind hebt, dat je je hele leven al kent. Maar hoe moet je dit nou aanpakken met een adoptiekind? Wij zijn van mening, gewoon hetzelfde. En ik kan uitleggen waarom. Wij willen dat ze gezond eet, omdat wij om haar geven. Of in ieder geval weten dat we heel erg om haar gaan geven. Haar probleem is, dat ze ons niet kent en dus niet weet wat haar te wachten staat als deze “vreemde mensen” boos op haar worden. Juist daarom moeten we ons niet anders voordoen dan we zijn. We slaan niet. We onthouden haar ook niet van eten (want ze heeft heus wel wat gegeten..alleen niet de juiste dingen.) Maar we laten zien dat we streng kunnen zijn en dat ze eerst moet leren naar ons te luisteren, zodat ze later zelf inziet dat ze echt op ons kan vertrouwen.

Zo hebben we het ook bij Luis gedaan en al is zij een geheel ander karaktertje...Wij denken dat dit voor haar uiteindelijk ook de juiste weg is. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, het ijzer smeden als het heet is en meer van dat soort uitspraken, komen hier goed van pas.

 Ik kreeg Hennesy zover, om haar snikkend terug op haar stoel te krijgen en haar met hulp van Kyung en Luis, op eigen kracht, welgeteld zes seconden op het sperzieboontje te kunnen laten kauwen. Toen spuugde ze het uit....Goed, Het eten was klaar. Prima. Mevrouw moest tandenpoetsen en naar bed. Dikke dikke tranen weer. Maar ze gaan bij haar al snel over in een “ge-huuuh...huuuh” dat langzaam uitloopt in een soort geneurie. Dan luistert ze ,denk ik,naar haar eigen stem en zint ze op een plan hoe ze het de volgende keer aan moet pakken. Gelukkig heeft ze vanmiddag wel gegeten...maar een week lang patat en gefrituurde kaas is nou niet echt voedzaam te noemen. Kyung ging na dit voorval natuurlijk wel even lekker bij haar liggen en heeft haar in slaap gesust. Ze slaapt nu als een roosje van alle indrukken. De onenigheden met haar broertje. Het shoppen in de supermarkt, waar ze gek op is. Het mango’s plukken en opeten samen met haar broertje, waar ze ook gek op is. Het zwemmen en van de schouders van paah-pa in het water springen. De spannende tochtjes door Managua. Het continue vragen naar maah-ma en de strenge witte wenkbrauwen van Paah-pa, aan het einde van de dag. Hoe krijgen we er bij haar ooit wat “groen” in? Ik denk toch dat die tip van Dineke, om al het “groen” te overschilderen met “Frigoles Rellenos” oftewel “bonenpasta”, een heel goed idee is... (Thanx Dineke voor de tip;-) It just might do the trick!

Ondertussen weet Hennesy, dat er met “Gandalf de grote” niet valt te spotten! ...Alhoewel?

 

 

  



De kleine vogel


Daar zit ik dan weer, buiten op “ons” terras..met een florretje. Oftewel een glaasje gevuld met de nationaal bekende, fameuze rum, “Flor de Caña”. Op de achtergrond hoor ik het door de hitte vervormde geluid van de kareoke-bar, waar helaas weer die vrouw haar nummertje doet. Eindelijk een momentje voor mezelf...veel ouders zullen dit moment herkennen. Voor mij is dit natuurlijk ook weer nieuw. Onze dochter geeft mij zolangzamer hand ook een beetje dat italiaanse familiefilm gevoel. Zij zegt niet pappa of mamma..maar. Paah-pa..Maah-ma. Ze kan ook vrij bazig zijn en zet dan haar handjes in haar zij en kijkt je met die grote bruine kijkers aan en doet alsof ze boos is. Het is een schatje. Al is ze de hele dag door aan het testen hoever ze kan gaan en wat er allemaal niet mag. Eerst luistert ze niet...ook niet als je bozig doet. Maar als je haar aan blijft kijken met een blik die zegt”...ik vind het echt niet grappig...ik wil niet dat je dat doet”.Dan gaat ze overstag. Eigenlijk gaat alles toch wel zorgwekkend voorspoedig.

Het moeilijkste is, Luis het gevoel te geven, dat zijn zusje ook dingen niet mag. Zonder streng op hem of haar te zijn. Wat dat betreft hebben wij de tijd hier wel een beetje nodig. Maar liever niet heel erg lang! Op het verloop van de procedure hier hebben we helaas nog geen enkel uitzicht. We hopen nog steeds dat wij in de volgende raadsbijeenkomst zitten. Die is begin juni. Als we die missen zitten we hier zeker nog een maand langer. Fingers crossed dus! Het zijn de afgelopen dagen tropendagen geweest. Voornamelijk voor Kyung. Als haar armen ook maar een beetje losser hadden gezeten waren ze zeker afgescheurd. “MiMaah-ma..no...MiMamma”

Arme Kyung..ze was tandje af en vandaag is ze dan ook echt ingestort. Ze kon niet meer. En heeft vandaag een gedwongen dagje vrij. De kinderen snapte gelukkig dat Maah-ma vandaag even afwezig was, al moest ik Hennesy elke keer weer aan haar nekvelletje uit de slaapkamer trekken. We zijn dus maar met zijn drietjes naar de dierentuin gegaan. Eigenlijk een...en ik haat het woord maar goed...Pappa dag. Bleh. Maar het was wel gezellig..en goed. Want Kyung was eindelijk eens “off the hook” en ik kon mijn kersverse dochter eens laten zien dat ik best een leuke Paah-Pa ben. Ook al noemt die brutale stinkerd mij zo af en toe “Cabeza Melon”..oftewel “Meloenhoofd”..toegegeven. Als ik in de spiegel kijk heeft ze momenteel best een beetje gelijk. Maar ze moet wel leren dat het niet zo aardig is om dat zomaar tegen mensen te zeggen. Ze heeft nu in ieder geval door dat ik meer Spaans begrijp dan dat ze dacht.

In de dierentuin heeft ze mijn hand niet losgelaten. Ze vond alles ongeloofelijk spannend. Met name de loslopende “Garobo’s”...of hagedissen en leguanen die hier zowiezo veel voorkomen. Op de Rancho woont er één in de boom vlak bij ons appartement. Elke keer als hij zich laat zien schreeuwt ze het uit. “GarooooboGarooobo!”.

Maar nu in de dierentuin zijn ze nog eens een extra bezienswaardigheid. Grappig...want er zijn toch echt wel meer dieren te bewonderen. Ze heeft in ieder geval wel genoten vandaag. En voor het eerst, ook met haar broertje Luis. Die ze nog steeds steevast “Fernando” noemt. Met af en toe een kleine uitschieter. Dan probeert ze “Luis” te zeggen..maar het klinkt meer als “Ru-ie”.

Ru-ie luistert dan ook niet en dan word het weer “Fernan-dooooh”

Ze hebben voor het eerst vandaag langer dan een uur oprecht met elkaar gespeeld. Maah-ma was ziek en Paah-pa moest soms ook andere dingen doen. Dus. Er werd een tent gebouwd achter op het terrein. Zeer inventief overigens. Al kwam ik er s’avonds achter dat ze daar al het beddegoed voor hadden gebruikt.

Tussen het tentenbouwen door kwam Ru-ie ook ineens aan met een klein vogeltje in zijn hand. Die had hij gevonden en het arme beestje kon nog niet goed vliegen. Hij was er zeker van dat het kleine vogeltje s’nachts door de vleermuizen zou worden opgegeten. Tsjaa..dat kan natuurlijk niet. Ik ging dus maar op zoek naar iets om het beestje in te zetten maar ik kon niks beters vinden dan onze oude samsonite koffer. Toen ik die neerzette, vond Hennesy het wel een grappig idee om eens te kijken of ze daar in paste. Terwijl Luis ernaast stond met het vogeltje in zijn hand en stemverheffend tegen zijn zusje riep dat de koffer voor het vogeltje was, werd het wel duidelijk dat Hennesy met groot gemak daadwerkelijk in de koffer paste!! Geweldig grappig! En even...al was maar een enkele seconde, speelde ik met de gedachte. Waarom langer blijven?! Klik ‘m dicht en we gaan!

Hennesy ligt nu in bed. Haar broertje ook. Het florretje is op en het vogeltje zit goed verzorgd in een doorzichtige emmer in de keuken. Paah-pa gaat eindelijk naar Maah-ma voor een welverdiende rust....waarschijnlijk maar een uurtje of twee:-)


 







Ons tweede kind met een rugzakje....


 


Los primeros dias

 

Pfff...daar gaan we weer...5:33. De ochtend nadat we haar uit het weeshuis haalde. Wel schattig. Twee kids met ontploft haar dribbelen onze slaapkamer binnen. Luis voorop zoals een grote broer betaamt. Hennesy gaat meteen naast Kyung liggen. En Luis kruipt lekker bij mij. Van slapen komt het natuurlijk niet meer. De dag is begonnen. Zij gaan even later op de bank in de woonkamer een dvdtje kijken (Hennesy in het Nederlands en Luis in het Spaans:-) Kyung en ik leggen de laatste hand aan het installeren van onze spullen. Hennesy was snel klaar met de dvd...ze zat al een geruime tijd naar het begin display te kijken en vond het na tien minuten wel genoeg. Ze wilde douchen. iets wat wij al  vrij snel aan haar ontdekte is dat señorita wel weet wat ze wil....en niet wil! Ze is erg schoon en netjes. En ordelijk. Alles krijgt meteen een plekje en zelfs de speldjes van haar Barbiepop moeten weer terug op het kartonnetje. Barbie ging die dag zelfs mee het zwembad in. En zonder kleertjes...die moesten eerst bij mamma in de tas. Het werd een prima dag ..wederom bij de spaanse club...en terug op het terrein bij Rancho Alberto (een compound met bewaking en met muren omgeven.) moest ik natuurlijk met Luis even mango’s plukken. Over het gehele terrein staan namelijk mangobomen,avocado,cashew,limoen, carambola en nog wat andere fruitsoorten. Luis geeft steeds meer aan de aandacht van ons niet te willen verliezen. Op de derde dag werd het toch wel duidelijk. Dat waar we al een beetje bang voor waren, gebeurde. Nicaragua. Hetzelfde appartement. Dezelfde omgeving...reuk...indrukken en mensen, zorgen ervoor dat Luis toch een beetje terugschiet in de tijd. Hij word onzeker en een beetje bang. Hierdoor trekt hij het niet dat Kyung en ik nu veel aandacht geven aan zijn kleine zusje. En gooide hij dan ook...eerder dan gedacht..zijn kont tegen de krib en zijn zusje kon niks goeddoen. Ze was irritant...pakte zijn spullen af en bleef nog steeds “Cochino” tegen hem zeggen. Toegegeven...na drie dagen word dat ook wel irritant. Maar de kleine meid weet niet beter. Ze kan niet met ons comminuceren en zit enorm in de “poep-en-pies-fase”. Dus Hennesy denkt terecht. “Cochino...daar moesten ze om lachen. Die gebruik ik nog even.”

We hebben haar dus maar gevraagd dat niet meer te zeggen. En dat probeert ze braaf...vooralsnog. Want stout is ze wel.

‘S avonds krijgt Luis een voorkeursbehandeling. Hij mag zowiezo wat langer opblijven en even bij ons in bed in slaap vallen totdat ik hem later in zijn eigen bed kan leggen. Het is belangrijk voor hem om de dag nog even door te spreken en zekerheid te krijgen over onze liefde voor hem. Gek genoeg hebben we met Hennesy op het moment geen problemen. Ze is vrolijk...zegt Pappa en Mamma..luistert uiteindelijk wel als we iets niet goed vinden en is zeer behulpzaam. Wel weet ze Luis het bloed onder de nagels vandaan te halen. Maar dat komt ook door zijn eigen onzekerheid. Het is hier voor ons de laatste dagen vooral zwaar omdat ze constant aandacht nodig hebben. Waarschijnlijk normaal als je meer kinderen hebt...maar wij moeten er aan wennen en onze nog steeds niet verdwenen jetlag en de vochtige hitte helpen niet echt mee.

De vierde dag ging het al een stukje beter met die twee...al vind Luis nog steeds dat we hem te weinig aandacht geven. Grappig is dat alles wat Hennesy doet Luis ineens ook wil. We zijn super benieuwd waar het heen gaat!:-)




 




De Ontmoeting:


Vandaag hebben we onze dochter ontmoet. Het was een ongeloofelijke en onvergetelijke dag. Emotie,spanning en gek genoeg ..toch ook kalmte. Dit omdat we natuurlijk al heel lang naar dit moment hebben toegeleefd en voornamelijk Luis diegene is die wij moesten begeleiden hierin. Genesis..of eigenlijk "Hennesy"(zoals Luis haar al noemde en klaarblijkelijk ook iedereen in het weeshuis.) was erg gespannen en bang. Het is ook niet niks...je broertje weer ontmoeten die je op je derde voor het laatst hebt gezien met als "Pappa en Mamma" een Koreaanse en een Kaaskop. Veel mensen om je heen...camera's...geluiden. Het arme kind was behoorlijk van slag..en onze zoon ook. Want ze wist nog wie hij was...maar herkennen. Dat is toch iets anders. Nadat ze met zijn tweeen "solito" een wandelingetje maakten ging het beter. Ze kon al een beetje lachen maar ze was nog erg aanhankelijk naar de mensen uit het weeshuis.Toen ze hoorde dat we zo weg zouden gaan kwamen er dikke tranen. Hartverscheurend..echt waar. We probeerde haar een beetje uit de tent te lokken en geforceerd met haar te spelen totdat onze zoon met het briljante idee kwam om... Eerst even kip te eten bij “TipTop” ..het nationale, smakeloze maar intens populaire kiprestaurant. En daarna lekker te gaan zwemmen bij de Spaanse Club. Wetende dat dit idee van haar broertje “Nando” kwam en al die harkerige volwassenen om haar heen daarin toestemde ging ze over de brug, Ze ging mee. En wonderlijk maar waar. Ze gaf mij een hand richting de auto en ging daarna in de auto bij Mamma op schoot. Ze was nog steeds stil en aangedaan, de gehele weg. Ook Luis was van slag maar kon er op zijn manier mee omgaan omdat hij ons kent en zich veilig voelt bij ons. Ik weet niet wat er gebeurde ...maar ik geloof dat Luis met het stuk kauwgum dat hij al eerder in zijn mond had gepropt een bel probeerde te blazen wat mislukte. Het stuk kauwgum floepte uit zijn mond en bleef op de achterkant van de autostoel plakken. Ik riep tegen hem het spaanse woord voor “Viezerik” (cochino...wat varken betekent.) en onze...ja onze:-) Hennesy barste ineens in lachen uit. Vanaf dat moment werd de lucht een beetje lichter. Ze ging wat losser zitten bij Mamma op schoot en wachtte rustig af totdat we aankwamen bij TipTop. Naar Amerikaans inzicht nagebouwd was er natuurlijk ook een binnenshuis “speelparadijs”. Luis en Hennesy speelden dan ook samen en klomme door de netten,trappen en buizen. Één van die buizen had een plexiglas raam en ik stond beneden om te kijken waar ze zaten. Het gezichtje van Hennesy verscheen en zowaar...ze stak haar tong uit naar mij... de brutale aap...maar wel een goed teken. Ze voelde zich kennelijk meer op haar gemak en had echt lol met Luis. We hebben daar lekker vies gegeten en zijn toen naar het appartement (ja Elise..dezelfde als vorig jaar:-) gegaan om onze zwemspullen te halen. Nadat wij haar de van Luis zijn eigen zakgeld aangeschafte barbiepop hebben gegeven..die overigens in zeer goede aarde viel, heeft Kyung de strakke elastiekjes uit haar haar geknipt..haar haar geborsteld, haar een mooi setje en nieuwe slippers aangetrokken. Daarna zijn we voor het eerst als voltallig gezin naar het zwembad vertrokken. En de spaanse club was van ons....bij het hele zwembad was er geen ziel te bekennen. We hebben heerlijk gezwommen,gespeeld en gelachen. Hennesy blijkt een stout maar toch ook ,vooralsnog, gehoorzaam meisje met humor en timing,net als haar broertje. En ze hadden lol. Luis is blij....wij zijn blij...en wonderlijk maar waar. Zij noemt ons al steevast “Pappa” en “Mamma”...of het opgelegd of authentiek is maakt niet uit. Het is een goede start.


Hieronder: Boodschappen doen in La Colonia supermarkt. Luis paste nog net in het karretje wat hij "vroeger" zo leuk vond...en...de total make over :-)



 



Vertrek:


Het is nu anderhalf uur Zaterdag 9 mei en de tassen zijn gepakt. Om 13:00 vanmiddag zitten we in het vliegtuig en gaan we eindelijk richting Nicaragua. De tickets hebben we aan mijn Vader te danken en er zijn een paar hele fikse rekeningen betaald van het geld dat wij van jullie hebben gekregen. Echt ongeloofelijk geweldig. We kunnen gaan!

Het is een vermoeiende, onzekere tijd geweest en we zijn allemaal klaar om te gaan. Zelfs Luis die eigenlijk liever morgen alweer terug in Nederland wil zijn MET zijn zusje is er klaarblijkelijk toch iets geruster op. Dit voornamelijk ook omdat wij vanuit Nicaragua bij hoge uitzondering een foto van het meisje hebben gekregen.(en wat een schatje:-) Hierdoor kon hij eindelijk zijn onzekerheid daarover opzij zetten...samen met die van ons. En hij heeft vol emotie bevestigd ..."Het is mijn zusje".

Wij gaan dus vandaag eindelijk..met zekerheid.. zijn zusje ophalen! Al gieren de zenuwen ons alle drie behoorlijk door het lijf. Want wij hebben vernomen dat we Maandag aanstaande de kleine meid al gaan ophalen uit het weeshuis. Mega spannend!! Op naar Panama... waar we nog 1 nachtje blijven voordat we door reizen naar Managua.